پاشویه

«لغت نامه دهخدا»

[یَ / یِ] (اِ مرکب) آب گرم خالص یا مخلوط بخردل و نمک و غیره که پای بیمار بدان شویند. || دیوارهء حوض. || آب روِ گرداگرد حوض.
- پاشویه کردن؛ شستن پای بیمار با آب گرم مخلوط به نمک یا خردل و امثال آن تا حرارت و تبِش او کم شود.(1)
(1) - Pediluve.