پاک سخن

«لغت نامه دهخدا»

[سُ خُ / خَ] (ص مرکب)پاک گفتار. درست گفتار :
آنکه او را بستاید چه بود، پاک سخن
وانکه او را نستاید چه بود، یافه درای.
فرخی.
پاک سر.
[سِرر] (ص مرکب)پاک سریرت. پاکدرون. پاک باطن.