پاگاه

«لغت نامه دهخدا»

[هْ] (اِ مرکب) جایگاه اسبان (مرکب از پا و گاه بمعنی جای) اصطبل. پایگاه. آخور. و در تداول امروزین طویله. || حضیض :
گر ستاره بر براق همتش
اوج خواهد اوج او پاگاه باد.
ابوالفرج رونی.
|| مخفف پایه گاه بمعنی قدر و مرتبه و منصب. (غیاث اللغات).