«لغت نامه دهخدا»
[دُ] (اِخ)(1) در اساطیر یونانی نام نخستین زنی که وولکن آفرید و می نِرو ربه النوع عقل وی را جان بخشید و به همهء لطائف و هنرها بیاراست و ژوپیتر دُرجی بدو هدیه کرد که همهء بدیها در آن پنهان بود و آنگاه به سرزمین اِپی مِتِه نخستین مرد فرستاد و او پاندُر را بزنی کرد. اِپی مِتِه آن درج شوم بگشود و بدیها و عیوب که در آن نهفته بود در جهان بپراکند و در آن درج جز امید چیزی بنماند. پاندر نزد یونانیان بمنزلهء حوّای اسرائیلیان است. (1) - Pandore.