پاندین

«لغت نامه دهخدا»

[یُ] (اِخ)(1) در اساطیر یونانی پادشاه آتن، پسر سِک رُپس و لیک پسر اوست که سرزمین لیکیه بدو منسوب است. رجوع به ایران باستان ج 1 صفحهء 741 شود.
(1) - Pandion.