پانکراسیه

«لغت نامه دهخدا»

[یِ] (فرانسوی، اِ)(1) پانکر [ رِ ](2) نوعی از طایفهء نرگس دارای گلهای سفید که در نواحی گرمسیر روید.
(1) - Pancratier.
(2) - Pancrais.