پای سهیل

«لغت نامه دهخدا»

[یِ سُ هَ] (اِ مرکب) صراحی بصورت پای شخصی سهیل نام و بعضی گفته اند که هر سه نوع پیاله [ یعنی پای ترسا و پای پیل و پای سهیل ] است. (فرهنگ رشیدی) :
پای سهیل از سر نطع ادیم
لعل فشان بر سر در یتیم.نظامی.
پایش پیش نرفتن.
[یَ نَ رَتَ] (مص مرکب) دل او به اقدام آن امر رضا و گواهی ندادن.