پایه پایه

«لغت نامه دهخدا»

[یَ / یِ یَ / یِ] (ق مرکب)پلّه پلّه. اندک اندک. تدریجاً :
چو خواهی کسی را همی کرد مه
بزرگیش جز پایه پایه مده.اسدی.
در تأنی گوید ای عجول خام
پایه پایه برتوان رفتن ببام.مولوی.
پایهء چخماق.
[یَ / یِ یِ چَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) ماشه (در تفنگ)(1).
(1) - Detente.