پپن

«لغت نامه دهخدا»

[پِ پَ] (اِخ)(1) ملقب به قصیر پسر شارل مارتل. نخستین پادشاه فرانسه از سلسلهء کارُلنژی(2) است (رجوع به کارلنژیان شود). که بسال 714م./95 ه . ق. در ژوپیی(3)از اعمال بلژیک ولادت یافت و بسال 768م./150 ه . ق. در سَن دُنیس درگذشت. وی مردی قصیرالقامه بود و بهمین سبب نیز قصیر لقب یافته است اما نیروئی خارق العاده داشت. اندکی پیش از فوت پدر خویش بحکومت نوستری و بورگنی و پروانس رسید و از دو برادر وی یکی موسوم به کارلمان(4) بر اُسترازی حکومت یافت و دیگری موسوم به گریفون بر آنان بشورید و مغلوب شد. از این پس وی با قوم آکیتن و آلامان و باوار و ساکسن جنگید. در سال 751 م. بحمایت پاپ به پادشاهی فرانسه شناخته شد. پپن پس از ازدواج با برث(5) از او دو پسر آورد یکی بنام شارلمانی(6) و دیگری بنام کارلمان.
(1) - Pepin le Bref.
(2) - Carolingienne.
(3) - Jupille.
(4) - Carloman.
(5) - Berthe au grand pied.
(6) - Charlemagne.