پت آلود

«لغت نامه دهخدا»

[پَ] (ن مف مرکب) آلوده به آهار. آهارزده. آهارکرده :
آن ریش پرخدو بین چون مالهء پت آلود
گوئی که دوش بر وی تا روز گوه پالود.
عماره.
پتابی.
[پَ] (اِ) فتاوی. پتاوی. (قسمی از مرکبات از قبیل ترنج و غیره).