پچنی

«لغت نامه دهخدا»

[پِ] (اِخ)(1) از مستملکات آواک(2)پسر ایونی. واقع در نواحی آنسوی اَرَس که جلال الدین خوارزمشاه گرجیان و متحدین آنان را در آنجا منهزم ساخت و از آنجا بقصد تجدید محاصرهء خلاط بیرون شد. رجوع به تاریخ مغول ص129 شود.
(1) - Pechni.
(2) - Avak.