«لغت نامه دهخدا»
[پَ مَ] (اِ) پلمسه. مضطرب شدن و دست و پا گم کردن. (برهان قاطع). اضطراب. || متهم ساختن. (برهان قاطع). || دروغ گفتن. (برهان قاطع).