پلمن

«لغت نامه دهخدا»

[پُ لِ مُ] (اِخ)(1) نام یکی از حکمای یونان باستان . مولد وی در حدود سال 340 ق. م. و وفات در 273. وی از شاگردان کسنوکراتس است و پس از وی به ریاست حوزهء درس استاد رسید. کراتس و کرانتر و زنون و ارسزیلاس از شاگردان اویند.
(1) - Polemon.