پناه گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[پَ گِ رِ تَ] (مص مرکب)التجاء. (منتهی الارب). لَجاء. (دهار). ملجأ. (صراح اللغه). عوذ. عیاذ. معاذ. معاذه. لوذ. لیاذ (تاج المصادر). تعوّذ. استعاذه. عصر. اعتصار. لوث. (منتهی الارب):
بدیوار ویران که گیرد پناه.اسدی.
و اگر خردمند بقلعه ای پناه گیرد و ثقت افزاید البته بعیبی منسوب نگردد. (کلیله و دمنه). واَلَ الیه وا و وؤ و وَئیلا؛ پناه گرفت به وی. ارفاء؛ پناه گرفتن بکسی. (منتهی الارب). استذراء؛ پناه گرفتن بکسی. (تاج المصادر بیهقی). لاقَ به لَیقاً و لیقهً؛ پناه گرفت بکسی. لازَ لیزاً؛ پناه گرفت بکسی. لاز الیه لوزاً؛ پناه گرفت بکسی. اَرَزَتِ الَحیه ء؛ پناه گرفت مار بسوراخ خود. اَوّیتُ منزلی و الیه تاویهً؛ پناه و جای گرفتم به آن. اِتَوَیْتُ منزلی و الیه بالابدال و الادغام و ایتَویَت علی التصحیح؛ پناه و جای گرفتم به آن. تَاَوّیتُ منزلی و الیه؛ پناه و جای گرفتم به آن. عَکد؛ پناه گرفتن بکسی. اعکاد؛ پناه گرفتن بکسی. تَعَصُّر؛ پناه گرفتن بکسی. (منتهی الارب).