پنج شعبه

«لغت نامه دهخدا»

[پَ شُ بَ / بِ] (اِ مرکب) کنایه از حواس خمسهء ظاهره است که آن سامعه، باصره، لامسه، ذائقه و شامه باشد. (برهان قاطع):
یک دو شد از سه چرخش چاراصل و پنج شعبه
شش روز و هفت اختر نه قصر و هشت منظر.
خاقانی.