پنج صد

«لغت نامه دهخدا»

[پَ صَ] (عدد مرکب، ص مرکب، اِ مرکب) عددی از صدگانها. پانصد. خمسمأه:
ورا بد جهان سالیان پنج صد
نیفکند یکروز بنیاد بد.فردوسی.
به بد [ فریدون ] در جهان پنج صد سال شاه
به آخر شد و ماند زو جایگاه.فردوسی.
برین بگذرد سالیان پنج صد
بزرگی شما را بپایان رسد.فردوسی.
دگر پنج صد درّ خوشاب بود
که هر دانه ای قطره ای آب بود.فردوسی.