پندار

«لغت نامه دهخدا»

[پَ] (اِخ) پیندار. بزرگترین شاعر غزل سرای یونان متولد در سی نوسفال(1)(441-521 ق. م.). مجموعهء اشعار وی بنام اپی نی سیا(2) در ستایش پهلوانان فاتح مصارعات و مسابقات یونانی است. تهور در افکار و استعارات و حسن تألیف و برجستگی و علو انشاء و کثرت تشبیهات از صفات ممتازهء غزلیات اوست معذلک اشعار وی گاهی از ابهام و اطناب خالی نیست.
(1) - Cynocephales.
(2) - Epinicia.