«لغت نامه دهخدا»
[پُ طُ] (اِخ) در قاموس کتاب مقدس آمده است (دریا اپط ا:ا): اسم مقاطعهء شرقی آسیای صغیر. در کنار بحرالاسود واقع و از مشرق به کولخس و از جنوب به کاپادوکیه و از مغرب به غلاطیه محدود بود و در ایام خداوند ما یهودیان در آنجا سکونت داشتند و در مائهء اول تاریخ مسیحی مژدهء نجات در آنجا داخل شده جماعتی از اهالی به دین پاک مسیح گرویدند. و پطرس رسول هم رسالهء اول خود را بدیشان خطاب کرد و همین پنطس مسقط الرأس اکیلا رفیق پولس بود. (1 ع 18:2). و خود بنفسه مملکت مستقل و از جملهء شهریارانش یکی سزدانس معروف بود و در زمان پومپیوس در جزء املاک رومانیان محسوب شد - انتهی. و نیز رجوع به بنطس شود.