پن گره

«لغت نامه دهخدا»

[پَ گَ رَ / رِ] (اِ) دیگ بزرگ و طشت و کاسه. (آنندراج). || نوعی بادزن است که بر گندم و غله زنند تا کاه از دانه جدا شود. از مجعولات شعوری است و همان را نیز صاحب آنندراج غلط ترجمه کرده است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر