پنیکس

«لغت نامه دهخدا»

[پْنی / پِ] (اِخ)(1) نام میدانی به أطینه (آتن) که در قدیم اجتماعات عام بدانجا منعقد میشد. و اکنون از آن اثری بر جای است. (از فرهنگ ترجمهء تمدن قدیم ص466).
(1) - Pnyx.