پورباپلکنی

«لغت نامه دهخدا»

[پُ کُ] (اِ)(1) از منازل آسمان در تداول مردم هند. (ماللهند بیرونی ص107 و 146 و 148 و 244 و 262 و 316).
(1) - Purvaphalguni.