پوست تخته

«لغت نامه دهخدا»

[تَخْ تَ / تِ] (اِ مرکب)تختهء پوست. قطعهء پوست. پوست تخت:
پادشاه ملک فقریم و قناعت رخت ماست
طاقی ما تاج ما و پوست تخته تخت ماست.
نصیرای بدخشانی.
بپوست تختهء ابلق نشین چو درویشان
مخواه تخت منقش ز آبنوس و ز عاج.
سالک یزدی.
ط پوست ختنه گاه.
[تِ خَ نَ / نِ] (اِ مرکب) قشر موضع ختان. پوستی که مسلمانان و یهود برند گاه ختان. غلفه. (دهار)(1). قلفه.
(1) - Prepuce.