پوستین کردن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ] (مص مرکب) (... کسی را)، او را رسوا کردن. ا و را مفتضح کردن. او را عیب کردن. (اوبهی). بدگوئی او کردن. (برهان):
در رکابش ماه خواهد رفت اگر
اسب حسن اینست کو زین میکند
با رخ و دندانش روز و شب فلک
پوستین ماه و پروین میکند.انوری.
پوستینم مکن که از غم و درد
فلکم پوست می بپیراید.انوری.
معشوقه دل ببرد و همی قصد دین کند
با آشنا و دوست کسی اینچنین کند
دل پوستین بگازر غم داد و طرفه آنک
روز و شبم هنوز همی پوستین کند.انوری.
از سر جوی عشوه آب ببند
بیش ازین گرد پای حوض مگرد
تا مرا در میان تابستان
مر ترا پوستین نباید کرد.
انوری.
و در قطعهء ذیل نیز بهمین تعبیر مثلی اشاره استط:
پوستینی بخواستیم از تو
تا زمستان بسر بریم در آن
قیمت ما بر تو بود چنانک
قیمت پوستین بتابستان
بده ای خواجه پوستینم هین
پیشتر ز آنکه پوستینت هان (یعنی پوستینت کنم).
کمال اسماعیل.
و در دو بیت ذیل سنائی و انوری معنی پوستین کردن و سوختهء پوستین را ندانستمط:
آنان فسرده اند که شان پوستین کنی
ما را ز غم چو سوختهء پوستین مکن.
سنائی.(1)
منکر مشو از آنکه تو در پوست نیستی
کآزادگان بخیره ترا پوستین کنند.انوری.
ط پوسدن.
[سِ دَ] (مص) مخفف پوسیدن. رجوع به پوسیدن شود.
(1) - این بیت در غزلی در دیوان سنائی آخر باب نون (چاپ سنگی قدیم طهران) هست ولی آن غزل در چاپ آقای مدرس رضوی نیست.