«لغت نامه دهخدا»
[ف ف] (اِ صوت) حکایت آواز دمیدن هوا با لبهای به هم آمده بر چیزی گرم. ||(اِ) در زبان کودکان شیرخواره هر خوردنی و آشامیدنی گرم چون آش و پلو و چای و جز آن. بوف. بوفه. پوفه.