پوکولائیس

«لغت نامه دهخدا»

[پُ کُ] (اِخ)(1)یکی از یاران پارمِن یُن در کنکاش کشتن اسکندر مقدونی. (ایران باستان ج 2 ص1661). ||یکی از سرداران اسکندر مقدونی. (ایران باستان ج 2 ص1718).
(1) - Peucolais.