پیکرنگار

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ کَ نِ] (نف مرکب)نقاش. نگارندهء پیکر. صورت ساز. مصوِّر :
چو دست و عنان تو ای شهریار
در ایوان ندیده ست پیکرنگار.فردوسی.
نه پیکر، خالق پیکرنگاران
به حیرت زین شمار اخترشماران.نظامی.
دو نقش دگر بست پیکرنگار
یکی بر یمین و یکی بر یسار.نظامی.