پیل دل

«لغت نامه دهخدا»

[دِ] (ص مرکب) که دلی که چون پیل دارد از دلیری. شجاع، دلیر :
ملک پیل دل(1) پیلتن پیل نشین
بوسعیدبن ابی القاسم بن ناصردین.منوچهری.
(1) - ن ل: شیردل، در این صورت اینجا شاهد نیست.