پیلک

«لغت نامه دهخدا»

[لَ] (اِ مصغر) پیل خرد. بچهءپیل. || بیلک. نوعی تیر. رجوع به بیلک شود :
پیل بفکن که سیل ره کنده ست
پیلکیهای چرخ بین چنده ست.نظامی.