پی ماچان

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ] (اِ مرکب)پای ماچان. صف نعال. کفش کن :
به پی ماچان غرامت بسپریمن
غرت یک وی روشتی از اما دی.
حافظ (بلهجهء شیرازی).
ترجمه: بپای ماچان غرامت خواهیم سپردن
اگر تو یک گناه یا بیراهی از ما دیدی(1).
(1) - رجوع به حاشیهء ص 305 دیوان حافظ چ قزوینی شود.