پیمبری

«لغت نامه دهخدا»

[پَ یَ / یُ بَ] (حامص مرکب)عمل پیمبر. پیغامبری. رسالت :
او را پیمبری دگران را مشعبدی است
هرگز مشعبدی نبود چون پیمبری.
ادیب صابر.
هر چار چار حدّ بنای پیمبری
هر چار چار عنصر ارواح اولیا.خاقانی.
دو گهر دان پیمبری و کرم
زاده از کان کاینات به هم.خاقانی.
گرچه محمد پیمبری بعرب یافت
صبح کمالش ز حد شام برآمد.خاقانی.