پینکی زن

«لغت نامه دهخدا»

[نَ زَ] (نف مرکب) چرت زن :
ریزد ز دهانش آب حیوان
گردد هرگاه پینکی زن.
باقر کاشی (در تعریف مرغابی. از آنندراج).