پیوند طبیعی

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ وَ دِ طَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) (اصطلاح نجوم) اتصال طبیعی، آن است که چون دو کوکب به دو برج باشند متفق به قوت چون بدان دو درجه رسند که اتفاق قدرت اندر آن است پیوند طبیعی میان ایشان افتد. (التفهیم بیرونی ص480).