پیه پس

«لغت نامه دهخدا»

[یَ پَ] (اِخ) بیه پس. آن سوی رود. قسمت غربی سفیدرود در ناحیهء گیلان که مرکز آن رشت بود. رجوع به بیه پس شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر