پی یر

«لغت نامه دهخدا»

[یِرْ] (اِخ) نام ساکنین ناحیتی در تراکیه در طرف چپ کوه پان ژه، به عهد خشایارشا. (ایران باستان ج 1 ص749).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر