تاتلی

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (اِ) سفره و دستار خوان را گویند. (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا). دستار خوان باشد. (فرهنگ جهانگیری). دستر خوان. ساروق :
چو خوردم تاتلی برداشت از پیش
دعا و شکر نعمت کرد درویش.
شیخ جنید خلخالی(1) (از فرهنگ جهانگیری).
(1) - ن ل: انصاری.