تاج پرست

«لغت نامه دهخدا»

[پَ رَ] (نف مرکب) پادشاه دوستدار تاج. خواهندهء تاج. تاج خواه. رجوع بهمین کلمه شود :
پیر تخت آزمای تاج پرست
تاج بنهاد و زیر تخت نشست.نظامی.