تاج دندان

«لغت نامه دهخدا»

[جِ دَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)(1) قسمت آشکار دندان را گویند، هر دندان مرکب از دو قسمت است یکی مرئی که آنرا تاج دندان و یکی دیگر که آن را ریشه می نامند، (پیورهء محمود سیاسی ص2).
(1) - Couronne des dents.