تبلق

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بَلْ لُ] (ع مص) روشن و ممتاز گردیدن راه.(1) (ناظم الاطباء).
(1) - تاج العروس و قطر المحیط و ذیل اقرب الموارد و منتهی الارب: ابلنقق الطریق بدین معنی آمده است. رجوع به تاج العروس ج 6 ص299 شود.