تحسید

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) حسد بردن بر کسی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط):
ان العرانین تلقاها محسدهً
و لن تری للئام الناس حسادا.
(اقرب الموارد).