«لغت نامه دهخدا»
[تَ حَضْ ضُ] (ع مص) گرفتن راه سنگ ناک دشوارگذار که نزدیک بود. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (قطر المحیط).
