تحکر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ حَکْ کُ] (ع مص) احتکار. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (قطر المحیط). احتکار کردن. (ناظم الاطباء). نگاه داشتن غله برای فروختن و گرانی. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). || افسوس خوردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (قطر المحیط): و انه لیتحکّر عَلیهِ؛ ای یتحسر. قال رؤبه: و ان لوی لحییهِ بالتحکر. (اقرب الموارد).