تحکم بردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ حَکْ کُ بُ دَ] (مص مرکب) فرمان بردن :
سخت است پس از جاه تحکم بردن
خو کرده به ناز، جور مردم بردن.
سعدی (گلستان).