تخاران

«لغت نامه دهخدا»

[تُ] (اِخ) کوچه ایست در مرو و بعضی آنرا به طای مؤلف نوشته اند و نیز برخی آنرا تخاران ساد (سار) میخوانند. (مرآت البلدان ج 1 ص419). رجوع به تخاران به شود.