تختج

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ] (معرب، اِ) معرب تخته. (منتهی الارب). مأخوذ از تختهء فارسی و بمعنی آن. (ناظم الاطباء). معرب تختهء فارسی. (دزی ج 1 ص142) (قطر المحیط). ج، تخاتج. (منتهی الارب) (دزی) (ناظم الاطباء). رجوع به تخته شود.