تخته پل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ / تِ پُ] (اِ مرکب) جسر و معبر چوبی. (ناظم الاطباء). پلی که از تخته ها بر خندق قلعه سازند تا در قلعه آمد و رفت واقع شود. (آنندراج). پلی از تخته. پل تخته ای :
قلعهء قهقهه دهان کرده
تخته پل بر درش زبان کرده.
زلالی (از آنندراج).