«لغت نامه دهخدا»
[تَ خَشْ شُ] (ع مص) خوردن شتران چوب یا گیاه خشک را. (منتهی الارب) (آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (المنجد): تتخشب الابلُ عیدانَالشجر؛ ای تتناول اغصانه. (اقرب الموارد).