«لغت نامه دهخدا»
[تَ داق ق] (ع مص) با همدیگر دقت کردن. (منتهی الارب) (آنندراج). تعارض در دقت. (اقرب الموارد). تعارض و تغالب دو مرد در دقت. (المنجد).
