تدبیرگری

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گَ] (حامص مرکب) تدبیر کردن. عمل تدبیرگر :
پایگاه وزرا یافته نزدیک ملک
از نکورایی و دانایی و تدبیرگری.فرخی.