«لغت نامه دهخدا»
[تُ رَهْ] (ع اِمص) دفع و مدافعه. (المنجد) (اقرب الموارد). یقال: هو ذو تدره القوم؛ ای الدافع عنهم. (اقرب الموارد). هو ذوتدرهٍ؛ اذا کان هجاماً علی اعدائه من حیث لایشعرون. (المنجد). هو ذوتدرههم؛ یعنی او راننده و دورکننده است از آنها و حمایت کننده. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).