«لغت نامه دهخدا»
[تَ ذَءْ ذُءْ] (ع مص) بازداشتن و نهی کردن. || دست اندازان راه رفتن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مضطرب راه رفتن. (اقرب الموارد).
